Jarosław Kukowski

Złota Seria

Złota Seria - Trzy Gracje

Złota Seria

Jarosław Kukowski ( ur. 11 kwietnia 1972 w Tczewie ) – polski malarz współczesny poruszający w bezkompromisowy sposób tematy moralne i społeczne. Znany szerokiemu gronu miłośników surrealizmu lub fotorealizmu z kontrowersyjnego podejścia i mistrzowsko dopracowanego warsztau.
Tworzy w technikach rysunku oraz malarstwa olejnego. Charakterystycznym dla niego efektem malarskim jest "trompe l'oeil" -złudzenie trójwymiarowości odbierane przez widza. Znany jest z nietypowego procesu dokumentacji działań malarskich -zapisywania ich w formie animacji. W swojej twórczości Kukowski porusza tematy moralne oraz społeczne dotyczące śmierci i przemijania. Jego prace stanowią zarazem głębokie studium natury ludzkiej, a ich rolą jest maksymalne poruszenie widza. Działalność artystyczną Jarosława Kukowskiego krytycy dzielą na trzy fazy: jego wczesną twórczość charakteryzuje rozbudowana, dramatyczna symbolika. Postacie ludzkie podlegają zdeformowaniu, zaś pejzaże - stają się surrealistyczne. Jest to cykl nazywany: "sny". Kolejny cykl: "freski" wyróżnia się rozjaśnieniem palety malarskiej. Są to akty z ukrytym odczuciem przemijania i dramatyzmu o formie fresków, pod którymi znajdują się, nieznacznie odsłonięte, inne obrazy.
Jego obrazy jednych oburzają, a innych zmuszają do myślenia, jednak nikogo nie pozostawiają obojętnym na niezwykłe i świetnie przedstawione wizje artysty.

Elementy Zdrady

Sztuka Jarosława Kukowskiego z pozoru wydaje się nierealna, jednakże mimo odrealnienia opowiada o człowieku. Jego bohaterowie przeistaczają się, uczestniczą w kataklizmach, cierpią. Fascynacja rysunkiem Michała Anioła, Dürera, malarstwem holenderskim daje mu pewność wypowiedzi. Jest mistrzem rysunku. Metoda jego pracy jest klasyczna, wielofazowa - maluje laserunkowo. W jego kompozycjach często pojawiają się motywy symboliczne, archiboliczne stosowane również przez największego wizjonera mistycyzmu - Salvadora Dali. Jest twórcą intrygującym. Wzbudza sprzeczne reakcje. Mistrz malarski. Geniusz w precyzji opanowania warsztatu. Jego obrazy są uduchowione. Maluje też zwyrodniały seks, bezsensowność bezbronnego embriona, krzyku z oddali. Na pewno ta twórczość jest dziełem otwartym na eksperymenty malarskie i twórcze poszukiwania.

Krytycy obwołali Jarosława Kukowskiego czołowym polskim surrealistą, jednak tak naprawdę jego sztuka wymyka się jakimkolwiek schematom. Twórczość tego Artysty obejmuje trzy cykle prac, określonych przez samego malarza jako „Sny”, „Nie-sny” oraz „Freski”. Początkowo artysta malował obrazy przedstawiające otyłe, bulwiaste istoty zmagające się z własną fizjologią lub erotyzmem („Czekając na kochanka”, „Skazany na urodzenie”). Te epatujące brzydotą dzieła tylko z pozoru dotyczą sfery fizycznej, gdyż w istocie stanowią one metafory zagubienia i samotności człowieka w społeczeństwie. Cykl, nazwany później „Nie-snami” obejmuje również obrazy atakujące narodowe świętości, takie jak „Macierzyństwo” lub „Polska”, które wzbudzały wiele kontrowersji, a nawet protestów ze strony publiczności. Kukowskiego można z całą pewnością nazwać artystą odważnym, jednak w tym wypadku śmiałość bynajmniej nie idzie w parze z tanim efekciarstwem. Obrazy takie, jak „Polska”, czy „Modliszki” stanowią alegorie ojczyzny oraz społeczeństwa polskiego - nie są one atakami wymierzonymi w polskość, lecz krytyką niektórych zachowań i wad narodowych. Drugie z wymienionych powyżej dzieł przedstawia pofałdowane istoty o ludzkich twarzach i nieco owadzich, modliszkowatych tułowiach, które siedzą przy niewielkim, prostokątnym stole. Tło stanowi kamienna ściana z płaskorzeźbą wyobrażającą polskie godło, które znajduje się nad ogorzałymi „dłońmi” obydwu postaci. Na przykrytym tandetną ceratą stoliku stoją: butelka wódki, kieliszki oraz chleb, a spod łokcia jednej z modliszek wystaje pomięta gazeta. Głowy obydwu postaci są nieproporcjonalnie małe w stosunku do monstrualnych odwłoków i wydłużonych, zaczerwienionych ramion. „Modliszki” to obraz będący alegorią społeczeństwa polskiego, które woli trwać w apatii i wegetować przy zakrapianych alkoholem rozmowach, które do niczego nie prowadzą niż zacząć działać dla wspólnego dobra. Przedstawione przez Kukowskiego postaci żerują na ojczyźnie oraz rodakach i gotowe są zaspokajać swe najbardziej prymitywne żądze kosztem siebie nawzajem – zupełnie tak, jak żyjące w świecie owadów modliszki.

Modliszki

Jarosław Kukowski szokuje widza nie tylko odważną i niezwykle oryginalną tematyką swych obrazów, ale również efektami bazującymi na złudzeniach optycznych. Podążające za widzem oczy damy z czarną różą, a także iluzja połączenia dwóch światów, z których pochodzą klasyczna kamienna płaskorzeźba oraz embrionalny w swych kształtach aniołek z obrazu „Mamo?” to tylko niektóre przykłady zabawy w skojarzenia, do której malarz zaprasza odbiorców swoich dzieł. Cała jego twórczość opiera się bowiem na grze z widzem, który zostaje zaktywizowany intelektualnie i pobudzony do refleksji nad smutnymi, choć niekiedy też ironicznymi wizjami Kukowskiego.

Na Krawędzi

Po cyklu „Nie-snów” zaczęły powstawać obrazy inspirowane freskami. Dzieła te charakteryzowały się ciepłą i rozjaśnioną tonacją kolorystyczną, a ich tematem przewodnim były kobiece akty. Przedstawiane przez artystę zgrabne sylwetki dziewcząt pokryte są charakterystycznymi dla fresków odpryskami oraz rysami, które przypominają o nieuchronnym upływie czasu. Wśród obrazów z tego cyklu znajdują się także dzieła przedstawiające martwe natury lub malowidła, które składają się z dwóch części. Pierwszą z nich stanowi zwykle niszczejący wraz z upływem czasu obraz, spod którego wyłania się namalowane wcześniej dzieło. Obydwie części charakteryzują się odmienną tematyką, dzięki czemu freski stwarzają różnorodne możliwości interpretacyjne.

Cała Prawda Całą Dobę

Kolejnym etapem w twórczości Jarosława Kukowskiego jest powrót do sennych wizji, które przedstawiają głównie surrealistyczne pejzaże z niewielkimi postaciami w tle („Spotkanie”, „Duch szaleńca”) oraz akty syren i aniołów („Mój drogi…”, „Anioł”). W opozycji do przypominających senne koszmary „Nie-snów”, obrazy z tego cyklu ukazują głównie postaci kobiece, które nie są już okrutnie zdeformowane, a wręcz przeciwnie - zachwycają wyidealizowanym pięknem.

Od 2010r. artysta pełni funkcję jurora prestiżowego konkursu artystycznego - AE Signature (USA).

Bez tytułu

Jego prace wystawiane były m.in. w Oddziale Muzeum Narodowego-Królikarni, Salonach Domu Aukcyjnego Rempex, Muzeum Galicji, Bunkrze Sztuki, Voergaard Castle, Art Expo w Nowym Jorku  SOHO Studios w Miami, California Modern Art Gallery w SanFrancisco, BOXeight Studios & Gallery w Los Angeles.i wielu innych galeriach i muzeach. Większość obrazów Kukowskiego zostało skatalogowanych w albumach wydawanych przez domy aukcyjne, galerie i wydawnictwa. 

Jarosław Kukowski szokuje widza nie tylko odważną i niezwykle oryginalną tematyką swych obrazów, ale również efektami bazującymi na złudzeniach optycznych. Podążające za widzem oczy damy z czarną różą, a także iluzja połączenia dwóch światów, z których pochodzą klasyczna kamienna płaskorzeźba oraz embrionalny w swych kształtach aniołek z obrazu „Mamo?” to tylko niektóre przykłady zabawy w skojarzenia, do której malarz zaprasza odbiorców swoich dzieł. Cała jego twórczość opiera się bowiem na grze z widzem, który zostaje zaktywizowany intelektualnie i pobudzony do refleksji nad smutnymi, choć niekiedy też ironicznymi wizjami Kukowskiego.

Oprócz prac malarskich artysta tworzy również czterowymiarowe instalacje z serii „Memento”. 

Seria „Memento” Jarosława Kukowskiego to instalacje artystyczne, będące połączeniem rzeźby, malarstwa i działających zegarów. Część z nich wskazuje czas aktualny, inne są rzeźbami statystycznymi nawiązującymi formą do starych, zniszczonych zegarów. Seria ta jest rozwinięciem cyklu malarskiego z lat  90-tych zatytułowanej „Freski”. Zegary Jarosława Kukowskiego były wystawiane wraz z obrazami Kukowskiego w licznych galeriach i muzeach, m.in w paryskim Luwrze, Narodowej Galerii Sztuki Zachęta.

Ważniejsze wystawy:

1993 - Bruwssum, the Netherlands.

1994 - Galeria „CSW Stara Łaźnia” , Gdańsk.
1994 - „N” Gallery, Starogard Gdański.
1994 - Zamek Rycerzy Zakonu Joannitów, Skarszwy
1994 - „Plama” Gallery, Gdańsk.
1996 - SD Gallery, Warszaw.
1997 - „Miniatura” Teatr, Gdański.
1998 - Wilczeniec,Warszawa.
1998 - Muzeum Diecezjalne, Pelplin
1998 - Adi Art Gallery, wystawa i aukcja, Łódź.
1999 - Wilczeniec, Warszawa.
2000 – Galeria SD, Warszawa.
2001 - Nationwide Antiquarianism and Contemporary Art Fairs, "BunkierSztuki" Galeria, Kraków
2002 - „Polish Surrealists” wystawa, Panorama Patio Gallery, Warszawa
2002 - Muzeum Narodowe, Pałac Królikarnia, wystawa finalistów "MalarstwoRoku" Konkurs, Warszawa Warszawa
2002 - ARTEXPO, Nowy Jork
2003 - SD Gallery, Warszawa.
2003 - wystawa w salach "Rempex" Auction House, Warszawa.
2003 - Ars Nova Gallery, Łódź.
2003 - Muzeum Narodowe, Pałac Królikarnia, wystawa finalistów "Obraz Roku2002" Konkursu, Warszawa.
2003 - Wystawa "Nude", Galeriaw domie aukcyjny "REMPEX", Warszawa.
2003 - Nationwide Antiquarianism and Contemporary Art Fairs, "BunkierSztuki" Galeria, Kraków
2004 - Galeria Program: wystawa prezentująca finalistów "Lexmark EuropeanArt Prize" Konkurs Malarski, Warszawa.
2004 - Galerie Bram, Dania.
2004 - Wystawa galerii w domu aukcyjnym „Rempex”, Warszawa.
2004 - Galerie BP , Warszawa.
2004 - Nationwide Antiquarianism and Contemporary Art Fairs, "BunkierSztuki" Galeria, Kraków
2004 - SD Gallery, Warszawa
2005 - Voregaard Castle, Dania.
2005 - Galeria Modern Art, Kołobrzeg.
2005 - The Turlej Foundation Gallery, Kraków.
2007 - SD Wilanów Gallery, Warszawa.
2007 - Galeria Modern Art, Kołobrzeg.
2008 - "Polish Surrealists", SD Panorama Patio Gallery, Warszawa.
2008- World Art Erotic Art Museum Miami USA.
2008 - Beate Ushe Erotik Museum, Berlin.
2008 - Wynwood Art District Miami, USA
2008 - Conseil des Arts du Quebec -Montreal, Kanada.
2008 - SOHO Studios Miami, USA.

2009 - Muzeum Diecezjalne, Pelplin, Polska
2009 - Płocka Galeria Sztuki, Płock, Polska
2009 - Galeria ZPAP, Łódź, Polska
2009 - WSC Miami , USA
2009 - BOXeight Studios & Gallery, Los Angeles , USA
2010 - California Modern Art Gallery, San Francisco , USA 

2011 - Muzeum Miejskie Wrocławia, Wrocław
2011 - ZACHĘTA Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa
2012 - Millenium Hall, Rzeszów
2012 - Galeria Sztuki Współczesnej, Kołobrzeg
2012 - Beskidzka Galeria Sztuki, Szczyrk
2012 - Galeria Sztuki Współczesnej, Włocławek
2012 - Galeria Sztuki Współczesnej BWA, Katowice
2012 - "Geysers of Subconsciousness 8" Moskwa, Rosja

2013 – ZACHĘTA Narodowa Galeria Sztuki Warszawa, Polska

2013 – Muzeum Miejskie we Wrocławiu, Polska

2013 – Galeria Sztuki Współczesnej, Kołobrzeg, Polska

2014 – Muzeum Historyczne Miasta Gdańsk, Polska

2014 – Galeria Sztuki Współczesnej BWA w Katowicach, Polska

2014 – Millenium Hall w Rzeszowie, Polska

2014 – Dom Artysty Plastyka, Warszawa, Polska

2014 – Muzeum Diecezjalne, Pelplin, Polska

2014 – V.A. Gallery Poland, Poznań

2015 – ZACHĘTA Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, Polska

2015 – Tczew, Fabryka Sztuk, Polska

2015 – Muzeum Miejskie, Wrocław, Polska

2015 – Bator Galeria, Szczyrk, Polska

2015 – „Geysers of Subconsciousness” Kaługa, Rosja

2015 – Galeria Quantum, Warszawa, Polska

2016 – Muzeum Miasta Gdańska, Polska

2016 – Rzeszów, Filharmonia Podkarpacka im. Artura Malawskiego, Polska

2016 – Katowice Galeria Sztuki Współczesnej BWA, Polska

2016 – Warszawa Centrum Promocji Kultury Praga, Polska

2016 – Wrocław, Galeria Miejska, Polska

2016 – Zielona Góra, Galeria PRO ARTE

2016 – Wolnzach, Hopfenmuseum, Niemcy

2017 – ZACHĘTA Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, Polska

2017 – Galeria Quantum, Warszawa, Polska

2017 – NCK Ratusz Staromiejski, Gdańsk, Polska

2017 – Galeria Sztuki Współczesnej, Włocławek, Polska

2018 – Muzeum w Grudziądzu, Polska

2018 – Galeria Miejska, Wrocław, Polska

2018 – Europejskie Centrum Sztuki w Białymstoku, Opera i Filharmonia Podlaska

2018 – Dreamscapes Exhibition, Traun, Austria

2018 – NCK Ratusz Staromiejski, Gdańsk, Polska

2018 – Wejherowskie Centrum Kultury, Filharmonia Kaszubska, Wejherowo

2019 – Muzeum Architektury, Wrocław

2019 – NCK Ratusz Staromiejski, Gdańsk

2019 – Centrum Kultury Browar B. Włocławek

2019 – Fabryka Sztuk, Tczew

2019 – Muzeum Regionalne we Wrześni

2019 – Galeria Sztuki Współczesnej w Kołobrzegu

2019 – Louvre, Paris, Francja

Jacek Malczewski

Jacek Malczewski - Autoportret

Jacek Malczewski herbu Tarnawa, ( ur. 15 lipca 1854 w Radomiu, zm. 8 października 1929 w Krakowie ) – polski malarz, jeden z głównych przedstawicieli symbolizmu przełomu XIX i XX wieku. Jeden z najwybitniejszych i najbardziej uznanych artystów w historii polskiej sztuki. Na początku lat 90. jego obrazy zainicjowały w młodopolskim malarstwie nurt symbolizmu, pobudzając zarazem odrodzenie romantycznej tradycji. Zasadniczy wpływ na ukształtowanie się światopoglądu i osobowości Malczewskiego wywarł jego ojciec, Julian, który wpoił synowi idee patriotyzmu i narodowego mesjanizmu wyrażone najpełniej w polskiej literaturze romantycznej. Poczucie polskości, wrażliwość na piękno ojczystego krajobrazu i znajomość rodzimego folkloru ugruntował paroletni (1867-1871) pobyt Malczewskiego w majątku wuja Feliksa Karczewskiego w Wielgiem, gdzie opiekę pedagogiczną sprawował nad nim Adolf Dygasiński, przyszły pisarz i publicysta.

Jacek Malczewski - Inspiracja Artysty

Malczewski urodził się w Radomiu, w starej, ale pozbawionej majątków ziemskich rodzinie szlacheckiej. Ród Malczewskich z Malczewa wydał także sławnego niegdyś poetę Antoniego Malczewskiego (ta gałąź rodziny samowolnie zmieniła herb Tarnawa na Abdank ). Jego ciotką była znana mistyczka Wanda Malczewska . Z rodziny pochodził także generał WP i minister spraw wojskowych z czasów przewrotu majowego Juliusz Tadeusz Tarnawa-Malczewski. Jacek po kądzieli spokrewniony był z Jadwigą Łuszczewską, Karolem Szymanowskim i Jarosławem Iwaszkiewiczem.
Do 13. roku życia wychowywał się pod okiem rodziców, Juliana i Marii z Korwin Szymanowskich. Ojciec był generalnym sekretarzem Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego guberni radomskiej, matka córką b. oficera wojsk napoleońskich Aleksandra, który ku rozpaczy "towarzystwa" ożenił się z panną służebną swych rodziców imieniem Brońcia. W roku 1867 rodzice wysłali Jacka do majątku wuja Feliksa Karczewskiego w Wielgiem, gdzie jego opiekunem i nauczycielem był Adolf Dygasiński. 4 lata później 17-letni Malczewski przeprowadził się do Krakowa, gdzie uczył się w gimnazjum oraz został wolnym słuchaczem Szkoły Sztuk Pięknych, a następnie (na prośbę Jana Matejki ) opuścił gimnazjum i studiował tylko w SSP. W październiku 1875 wyjechał na dalsze studia do Paryża. Do pracowni Matejki powrócił jesienią 1877. W 1880 zwiedził Włochy, odwiedził Lwów, a potem Podole. W 1884 trafił do pałacu w Rozdole Karola Lanckorońskiego i wziął udział w zorganizowanej przez niego wyprawie archeologicznej do Azji Mniejszej. Z Karolem Lanckorońskim połączyła Malczewskiego wieloletnia przyjaźń.

Jacek Malczewski - Hamlet Polski

Od 1884, od momentu śmierci ojca, w malarstwie Malczewskiego pojawił się powracający motyw śmierci. W 1885 wyjechał do Monachium, a w 1887 ożenił się z córką krakowskiego aptekarza Marią Gralewską. Z tego związku na świat przyszły dzieci: w 1888 córka Julia, a 24 października 1892 syn Rafał (później także malarz). W latach 1894–1897 zaczął tworzyć obrazy symbolistyczne. Był artystą znanym, cenionym i nagradzanym. Angażował się w działalność pedagogiczną w SSP i na kursach im. Baranieckiego ucząc malarstwa kobiety, które wówczas nie miały prawa studiować w SSP. W 1897 został jednym z założycieli Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka" (obok Teodora Axentowicza, Józefa Mehoffera, Stanisława Wyspiańskiego ). W 1898 bardzo głęboko przeżył śmierć matki, a w 1900 po konflikcie z Julianem Fałatem opuścił krakowską ASP. Poza uczelnią pozostawał 10 lat organizując w tym czasie wiele wystaw swoich prac (Lwów 1903), podróżując między innymi ponownie do Włoch.

Jacek Malczewski - Pithia

W 1910 rektorem ASP został Teodor Axentowicz, Malczewski powrócił na stanowisko profesora, aby w 1912 zostać rektorem ASP. Funkcję tę pełnił do wybuchu I wojny światowej. Początek wojny spędził w Wiedniu. Do Krakowa powrócił w 1916. Od 1918 zaczął zdawać sobie sprawę, że jego malarskie wizje należą do przeszłości. Rozpoczął obrachunek z własnym życiem. Powstał wówczas wzruszający cykl obrazów "Moje Życie", coraz częściej malował autoportrety. W 1921 ustąpił z funkcji profesora ASP. W 1921 został odznaczony Orderem Polonia Restituta IV klasy, jubileusz 70-lecia życia i 50-lecia pracy malarskiej obchodził organizując wystawy swoich obrazów w Krakowie, Lwowie, Warszawie i Poznaniu. W latach 1923–1926 mieszkał w XIX-wiecznym dworze w Lusławicach, założył tam szkółkę malarską dla utalentowanych dzieci wiejskich. W 1923 namalował tryptyk "Mój pogrzeb". W 1927 otrzymał nagrodę artystyczną miasta Warszawy, a w 1929 uhonorowany został Wielkim Złotym Medalem na Wystawie Krajowej w Poznaniu. Pod koniec życia artysta stracił wzrok. W Krypcie Zasłużonych na Skałce pochowano go zgodnie z ostatnim życzeniem we franciszkańskim habicie tercjarskim.

Jacek Malczewski - Co Sie Dziwisz?

18 listopada 2008 z siedziby Domu Aukcyjnego "Desa" przy ul. Marszałkowskiej w Warszawie skradziono jeden z najdroższych obrazów artysty – "Portret mężczyzny na tle pejzażu" – wyceniany przez katalog galerii na 450 tys. zł. Policja odzyskała go, wraz z „Portretem kobiety” Stanisława Ignacego Witkiewicza z 1931 roku, 1 kwietnia 2012 roku.

Jacek Malczewski

Z owładniętej obsesją śmierci symbolistycznej ikonografii Malczewski wysnuł wątek Thanatosa, sięgając do antycznych źródeł europejskiej kultury. Koncepcja tematyki tanatologicznej narodziła się w twórczości artysty w latach 1898-1899; powstało wówczas szereg obrazów ujmujących motyw śmierci w sposób alegoryczny (Thanatos, Thanatos I, Thanatos II). Mitologicznemu bogu śmierci nadał Malczewski - przewrotnie - postać młodej kobiety z kosą w dłoniach; o jej nadprzyrodzonej naturze świadczą biegnące szerokimi łukami skrzydła o dekoracyjnym zarysie. Jednocześnie dorodne kształty jej ciała kierują skojarzenia ku nierozwiązywalnemu splotowi materii i ducha, sfery zmysłowości ze spirytualnym pierwiastkiem, uwypuklonej po wielekroć przez symbolistów więzi Erosa z Thanatosem. Zimna, srebrzysto-zielona księżycowa poświata otulająca fragmentarycznie ukazany rodzinny dwór artysty w Gardzienicach, ewokuje niepokój chwili granicznej pomiędzy życiem doczesnym i transcendentnym bytem. W swej późnej twórczości artysta osadzał motyw śmierci w scenerii przywołanego z pamięci dworu w Wielgiem, w którym spędził dzieciństwo, spinając niejako klamrą drogę swego życia.

Bibliografia:

A. Heydel, Jacek Malczewski. Człowiek i artysta, Kraków 1933.

A. Jakimowicz, Jacek Malczewski i jego epoka, Warszawa 1970.

A. Jakimowicz, Jacek Malczewski, Warszawa 1974.

S. Krzysztofowicz-Kozakowska, Jacek Malczewski, Wrocław 2005.

D. Kudelska, Dukt Pisma i pędzla. Biografia intelektualna Jacka Malczewskiego, Lublin 2008.

A. Ławniczakowa, Jacek Malczewski, Warszawa 1976.

Muzyka w obrazach Jacka Malczewskiego, red. T. Grzybkowska, Warszawa 2005.

J. Puciata-Pawłowska, Jacek Malczewski, Warszawa 2005.

K. Wyka, Thanatos i Polska, czyli o Jacku Malczewskim, Kraków 1971.

Gustav Klimt

Gustav Klimt

Gustav Klimt ( ur. 14 lipca 1862 roku w Baumgarten, dziś w Penzing, 14, ubogiej dzielnicy na przedmieściach Wiednia, jako drugie z siedmiorga dzieci grawera Ernsta Klimta. Klimt żył w ubóstwie przez całe swoje dzieciństwo. Zm. 6 lutego 1918 w Wiedniu ) – austriacki malarz i grafik, symbolista. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli secesji, przywódca wiedeńskiego modernizmu.

Gustav Klimt - Pocałunek

Ojciec malarza był złotnikiem-grawerem, a jego bracia Ernst i Georg byli także artystami: Ernst malarzem dekoracji, Georg cyzelatorem.
Otrzymał wykształcenie typowo akademickie, pierwsze zaś doświadczenie zawodowe zdobył wykonując różne prace dekoracyjne. To doświadczenie wraz ze specyficznym klimatem artystycznym rozwijającym się na przełomie wieków w Wiedniu odnalazło wyraz w dojrzałej twórczości artysty. Klimt stał się głównym inicjatorem dokonujących się przemian artystycznych, kiedy to w 1897 oficjalnie odrzucił kanony akademickie i wspólnie z innymi artystami założył Stowarzyszenie Artystów Austriackich – Secesję, z którą był związany do 1905.
Celem Klimta było stworzenie dzieła totalnego, absolutnego, tzn. wolnego od wszelkich konwencji, ograniczeń narzuconych przez akademickie koncepcje. Obrazy artysty są wyrazem nieograniczonej swobody twórczej, w pełni wyrażają bujność i złożoność epoki, w której dane było mu tworzyć. Klimtowi udało się stworzyć dzieło na miarę swojej epoki, które stało się inspiracją dla wielu nowoczesnych artystów.

Gustav Klimt - Kobieta W Złocie

Klimt o kobietach: „…bo boję się prawdziwej miłości i czuję przed nią respekt."

Gustav Klimt skoncentrował się w swych portretach, z wyjątkiem wczesnych obrazów, wyłącznie na wizerunkach kobiet. Portrety i rysunki pozwalają określić go jako jednego z największych malarzy erotycznych w historii sztuki.

 Nie ulega jednak wątpliwości, że twórczość Klimta jest niezwykle nasycona erotyzmem. Szczegółowość rysunków w zaskakujący sposób wyprzedza erotyczne dzieła młodszego i bardzo przez Klimta docenianego Egona Schiele. Klimt nie ogranicza się jednak do tworzenia aktów młodych kobiet, lecz maluje wszystkie formy kobiecości, zarówno ciążę, jak wiek i utratę cielesnej urody. Zgodnie z duchem czasu kobiecość jest dla Klimta podporządkowana naturze, której cyklicznemu porządkowi stawania się i przemijania daje wyraz w portretach kobiet.

U szczytu swojej twórczości Klimt wplata postacie kobiet utrwalone na swych portretach w ornamentalny system, który służy reprezentacji, ale jednocześnie dzięki skoncentrowaniu środków malarskich na twarzy i dłoniach stwarza dystans pomiędzy oglądającym a modelką. Później funkcję tę przejmie kolor, który w portretach zyskuje pewien rodzaj własnego życia, a ornament, jak poprzednio, będzie podkreślał dwuwymiarowość obrazów.

Mimo dążenia do dystansu Klimtowi udaje się w trudny do określenia sposób wytworzyć atmosferę napięcia pomiędzy oglądającym a przedstawionymi kobietami, która po części jest powodem tej szczególnej fascynacji, od dawna wyróżniającej portrety kobiet Klimta.

Gustav Klimt

 O Gustavie Klimcie, który nigdy się nie ożenił i mieszkał z matką aż do jej śmierci, krążyły po Wiedniu przełomu wieków niezliczone plotki, przypisujące mu romanse zarówno z modelkami, jaki i mieszczańskimi zleceniodawczyniami jego obrazów. Klimt, którego możemy zobaczyć na fotografiach ubranego w swój przypominający mnisi habit kitel, najczęściej w surowej, pełnej dystansu pozie, miał podobno 14 nieślubnych dzieci.

Gustav Klimt

Mimo trudnej sytuacji ekonomicznej życie rodzinne układa się harmonijnie. Także w późniejszym czasie rodzeństwo pozostanie ze sobą mocno związane. Uzdolnionemu młodemu Gustavowi, kosztem wielkich poświęceń, umożliwiono naukę w Szkole Rzemiosła Artystycznego, późniejszej Wyższej Szkole Sztuki Stosowanej. Wkrótce Klimt znalazł się w kręgu artystów, którzy uczestniczyli w kształtowaniu wyglądu właśnie wybudowanych budowli na Ringstraße. Wspólnie ze swoim bratem Ernstem i Franzem Matschem założył „Towarzystwo Arystyczne”, które przez dziesięć lat uczestniczyło w wykańczaniu wnętrz pałaców, willi, teatrów i muzeów w Wiedniu i w całej monarchii naddunajskiej. Po śmierci Ernsta wspólnota artystyczna zaczyna się rozpadać. Jednak Gustav Klimt dawno już wyrósł artystycznie z historyczno – dekoracyjnego wystroju wnętrz. W Wiedniu przełomu wieków, w którym swoje dzieła publikuje Zygmunt Freud, także sztuka szuka nowych dróg. Pod wpływem symbolizmu Klimt poszukuje własnego języka form, umożliwiającego mu przedstawienie krajobrazów duchowych, zdominowanych przez mroczne uczucia i pełne nadziei senne marzenia.

W 1897 r. Klimt w jednej chwili staje w światłach jupiterów. Jako prezes Stowarzyszenia Artystów Austriackich jest wiodącą postacią wśród tzw. secesjonistów, dążących do odnowy w sztuce. Pawilon Secesji na wiedeńskim Placu Karola staje się budynkiem wystawowym nowego ruchu. Jest to okres największych jak do tej pory skandali artystycznych, których punkt szczytowy nastąpił w 1900 r., kiedy Klimt ukończył obrazy przedstawiające alegorie wydziałów Uniwersytetu Wiedeńskiego.

Gustav Klimt

W Emilii Flöge, właścicielce salonu mody, Klimt, który przez całe życie się nie ożenił i miał dzieci z kilkoma kobietami, odnajduje przyjaciółkę na całe życie. To ona pokazuje mu okolice jeziora Attersee, gdzie co roku, z kilkoma tylko wyjątkami, Klimt spędza lato.

Od „Fryzu Beethovena“, powstałego z okazji XIV wystawy Secesji w 1902 r., rozpoczyna się nowy w etap w działalności artystycznej Gustava Klimta, poprzez dominację ornamentyki i intensywne posługiwanie się złotem zapowiadający ten okres jego twórczości, którego ukoronowanie stanowi powstały w latach 1907/1908 obraz „Pocałunek”.

Po trzech dekadach intensywnej pracy, licznych triumfach i konfliktach, Klimt doznaje udaru, w wyniku którego umiera dnia 6 lutego 1918, w wieku niespełna 56 lat. Został pochowany na cmentarzu w dzielnicy Hietzing.

Gustav Klimt nigdy nie mówił o sobie, zawsze odsyłał do swoich dzieł. Mimo odniesionego sukcesu, w stosunkach towarzyskich przez całe życie czuł się niepewnie. Paradował w niebieskim kitlu malarskim z potarganymi włosami i mówił dialektem, jakim zwykła mówić jego rodzina. Mimo zaszczytów ze strony rodziny cesarskiej był ignorowany przez arystokrację. Był malarzem rozwijającego się mieszczaństwa, którego przedstawicielki najczęściej portretował w swoich wizerunkach kobiet, jak również zdobył licznych żydowskich mecenasów, otwartych na nowe tendencje w sztuce.

Gustav Klimt, Akt kobiecy - szkic do ołtarza Dionizosa

Klimt żył w epoce, którą Hermann Broch nazwał „wesołą apokalipsą”. W swych dziełach Klimt ukazywał czasy ambiwalencji i wielkich przełomów. Rok 1918 - rok jego śmierci - to rok przełomowy. W tym samym roku zmarło wielu dorównujących mu talentem towarzyszy, takich jak Otto Wagner, Kolo Moser i Egon Schiele, jednocześnie jest to rok upadku monarchii naddunajskiej. Nadchodzi czas kryzysu gospodarczego, wspomnienie o fin de siécle blednie. Kolejną cezurę wyznaczają lata terroru nazistowskiego. Wiele żydowskich rodzin, których członkowie byli niegdyś mecenasami i przyjaciółmi Klimta, staje się ofiarami reżimu lub musi udać się na emigrację.

Gustav Klimt - Węże Wodne

W swoich czasach równie kontrowersyjny, co odnoszący sukcesy, Gustav Klimt jest jedną z centralnych postaci wiedeńskiego fin de siècle’u, epoki wyznaczającej początek modernizmu.

Po ukończeniu swego artystycznego wykształcenia Gustav Klimt rozpoczyna karierę jako malarz-dekorator ery Ringstraße. Wraz ze swoim bratem Ernstem i Franzem Matschem należy do nieprzebranej rzeszy artystów, którzy swą sztuką tchnęli życie w nowo powstałe majestatyczne budowle epoki przemysłowej. W tym okresie twórczości artysta zdobi klatki schodowe Teatru Zamkowego i Muzeum Historii Sztuk Pięknych.

Następuje czas artystycznego uznania i powodzenia finansowego. Jednak Gustav Klimt dąży do urzeczywistnienia własnego języka form. W wieku niespełna 35 lat stoi na czele secesjonistów, którzy stawiają sobie za cel odnowę w sztuce i otwierają się na międzynarodowe nurty modernizmu. We wzniesionym przez Josepha Marię Olbricha budynku Secesji urządzane są wystawy o przełomowym znaczeniu, którym towarzyszą liczne skandale. W piśmie protestacyjnym w sprawie alegorii wydziałów, namalowanych przez Klimta dla Uniwersytetu Wiedeńskiego, napisano: „Nie walczymy przeciwko nagiej, ani przeciwko wolnej sztuce, tylko przeciwko sztuce brzydkiej”. Na wystawie światowej w Paryżu Klimt otrzymuje Grand Prix za obraz „Filozofia“ z cyklu alegorii wydziałów. Od tej chwili cieszy się sławą na skalę europejską.

Artystyczny punkt kulminacyjny tych lat stanowi wystawa, zorganizowana na cześć Ludwiga van Beethovena w 1902 roku. Urzeczywistnia ona marzenie o dziele sztuki totalnej, którego część – monumentalny „Fryz Beethovena” tworzy Klimt. Fryz można obecnie znowu podziwiać w miejscu jego powstania – w Pawilonie Secesji. Wiele lat później Klimt w ścisłej współpracy z Josefem Hoffmannem, współzałożycielem Warsztatów Wiedeńskich, tworzy Pałac Stoclet w Brukseli, tym samym powołując do życia prawdopodobnie najsłynniejsze secesyjne dzieło.

Gustav Klimt - Dziewczęta z Oleandrami

Dominacja ornamentyki i obfite stosowanie złota, charakterystyczne dla „Fryzu Beethovena”, rozpoczyna w twórczości Gustava Klimta ów "złoty okres”, uwieńczony ukończonym w 1908 roku obrazem „Pocałunek”. W ekspresyjnej symbolice i obfitej ornamentyce twórczość tego okresu opiewa rozkosze zmysłowe. Jednakże pokazuje ona także ciemną stronę ludzkiej egzystencji, zagrożenie śmiercią i zniszczeniem. W późnych dziełach Klimta „złoty okres” został zastąpiony przez styl dekoracyjno – ekspresjonistyczny, z charakterystycznym dla niego skupieniem na kolorze.
Gustav Klimt jest malarzem rozwijającego się mieszczaństwa, którego przedstawicielki portretuje we wszystkich fazach twórczości. Portret Adeli Bloch-Bauer I od kilku lat jest jednym z najdroższych obrazów świata. Oprócz portretu Klimt przez całe swe życie zajmował się rysunkiem. Już sama ilość prac – w porównaniu do 250 obrazów zachowało się 3000 rysunków – świadczy o znaczeniu tej formy sztuki dla twórczości Klimta. Biorąc pod uwagę ich niezwykłą jakość, rysunki Klimta to jedna z największych artystycznych spuścizn tego rodzaju.

Gustav Klimt

Najważniejsze dzieła Klimta znajdują się w Galerii Austriackiej Górnego Belwederu  i w Muzeum Leopoldów. Secesja Wiedeńska prezentuje słynny „Fryz Beethovena“ w miejscu, w którym po raz pierwszy został on zaprezentowany publiczności. Muzeum Wiednia posiada natomiast największą na świecie kolekcję rysunków – 400 kart – ze wszystkich etapów twórczości. Kolejny bogaty zbiór znajduje się w posiadaniu wiedeńskiej Albertiny.

Ferdynand Ruszczyc

Ferdynand Ruszyc

Ferdynand Ruszczyc herbu Lis ( ur. 10 grudnia 1870 w Bohdanowie, zm. 30 października 1936 tamże ) – polski malarz, grafik, rysownik, scenograf, pedagog.
Malował głównie krajobrazy. Reprezentował symboliczny nurt Młodej Polski. Był autorem ilustracji, winiet i okładek książkowych. Projektował m.in. plakaty, ekslibrisy i znaczki. Pisał też artykuły o zabytkach Wileńszczyzny.

Ferdynand Ruszyc - Strumień

Prócz malarstwa uprawiał grafikę oryginalną i użytkową, zajmował się sztuką książki i scenografią, animował i współorganizował życie kulturalne Wilna. Malarstwem zajmował się głównie we wcześniejszym okresie życia. Malował krajobrazy, głównie zimowe i wiosenne o ciemnej gamie barwnej, często o charakterze epickim i symbolicznym. Pejzaże Ferdynanda Ruszczyca odznaczają się ekspresją, dramatyzmem i monumentalizmem form ( Ziemia 1898 ).

  

Ferdynand Ruszyc - Pejzaż Rzeczny

Zgodnie z przyjętym na dworach szlacheckich zwyczajem, Ferdynand Ruszczyc do trzynastego roku życia uczył się w domu. W 1883 został posłany do gimnazjum. Równocześnie z nauką szkolną uczył się rysunku. Gimnazjum (w Mińsku) ukończył z wyróżnieniem w 1890. W tym samym roku rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie w Petersburgu. Nie zaniedbał jednak kształcenia artystycznego i uczęszczał, jako wolny słuchacz, na wykłady na petersburskiej Akademii Sztuk Pięknych.
Za zgodą rodziców, po dwu latach, zrezygnował ze studiów prawniczych i zdał egzamin na Akademię Sztuk Pięknych, na której w latach 1892-1897 studiował malarstwo pod kierunkiem Iwana Szyszkina i Archipa Kuindżiego. Podróżował m.in. na Krym, do Francji, Niemiec, Włoch i Szwecji (wyjazdy studyjne).
W 1897 debiutował na wystawie prac dyplomowych ASP w Petersburgu i do 1900 jego prace były prezentowane podczas dorocznych wystaw tej akademii..

Ferdynand Ruszyc - Stare Jabłonie

..oraz w warszawskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych (od 1899). W spędzonych w Warszawie latach 1904-1907 współtworzył - wraz z Kazimierzem Stabrowskim, Xawerym Dunikowskim, Konradem Krzyżanowskim i Karolem Tichym - organizacyjne podwaliny Szkoły Sztuk Pięknych, w której objął posadę profesora. W roku akademickim 1907/1908 prowadził katedrę pejzażu w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1908 urządził wraz z Józefem Mehofferem wielką prezentację polskiej sztuki w Wiedniu. Po osiedleniu się w tymże roku w Wilnie, porzucił całkowicie malarstwo na rzecz intensywnej działalności pedagogicznej i organizacyjnej; zainicjował szereg istotnych dla kultury artystycznej Wilna wydarzeń.

Ferdynand Ruszczyc

Po ukończeniu Akademii, w 1898, przeniósł się do rodzinnego Bohdanowa. W latach 1898-1902 odbył szereg podróży studyjnych, m.in. do Monachium, Berlina, Drezna, Paryża, Wenecji. Po powrocie z jednego z takich wyjazdów, w 1898, namalował jeden z najbardziej znanych obrazów Ziemia. Pierwsza wystawa prac Ruszczyca miała miejsce w Wilnie w 1899. W mieście tym poświęcił się działalności społeczno-pedagogicznej i organizacyjnej, m.in. współpracował z teatrem wileńskim. Od 1900 był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka". W tym samym roku wziął udział w wystawie zorganizowanej z okazji 500 lecia Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1903 zorganizował w Wilnie wystawę Ars (pierwotnie wystawa miała nazywać się Sztuka, lecz nazwę zmieniono pod naciskiem carskiej cenzury). Od 1904 był profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, a w 1907 przejął katedrę pejzażu na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.
10 października 1913 43-letni artysta zawarł związek małżeński z młodszą od siebie o 22 lata Reginą Giną Rouck. Mieli córkę Janinę ( ur. 1914 ), syna Edwarda ( 1915 ), syna Oskara ( 1917 ) oraz córkę Ewę ( 1922 ), syna Andrzeja ( 1926 ) i córkę Barbarę ( 1928 ).

Ferdynand Ruszczyc - Karczma Przy Drodze

Po osiedleniu się w tymże roku w Wilnie, porzucił całkowicie malarstwo na rzecz intensywnej działalności pedagogicznej i organizacyjnej; zainicjował szereg istotnych dla kultury artystycznej Wilna wydarzeń. Uprawiał grafikę użytkową, projektował plakaty, szatę graficzną czasopism i książek oraz kostiumy teatralne. Wniósł istotny wkład w odrodzenie miejscowego teatru; inscenizował "Lillę Wenedę" Słowackiego (1909), "Orlątko" Rostanda (1912), "Warszawiankę" Wyspiańskiego (1913), "Cyda" Corneille'a (1924) i "Noc listopadową" Wyspiańskiego (1930). Brał udział w pracach komisji konserwatorskich oraz w obradach Komitetu Budowy Pomnika Adama Mickiewicza w Wilnie. Publikował artykuły na temat zabytków Wileńszczyzny. W okresie 1918-1919 przyczynił się do ukonstytuowania Wydziału Sztuk Pięknych na Uniwersytecie Stefana Batorego, gdzie powierzono mu obowiązki pierwszego dziekana.

Ferdynand Ruszczyc - Babie Lato

Podobnie jak wielu polskich symbolistów Ruszczyc koncentrował uwagę na momentach przełomu, na wczesnej wiośnie i późnej jesieni, nasycając fragmentaryczne widoki leśnych strumieni mocnymi tonami barw i lśnieniem świetlnych refleksów ("Ruczaj leśny", 1898-1900; "Ostatni śnieg", 1898-1899; "Wiosna", 1907). W dojrzałym malarstwie artysty znalazła pełne odzwierciedlenie miłość do rodzimej Wileńszczyzny, jej krajobrazów, wsi, zabytków i ruin. "Przeszłość" (1902-1903) ukazuje kamienne mury Wilna przysypane śniegiem; kryją one tajemnice przeszłości, przywołują wspomnienia tragicznych dziejów ojczyzny i trwają niczym symbole narodowej tożsamości. Szczególną nośność symboliczną ma monumentalny obraz "Nec mergitur" (1904-1905) scalający w sobie potęgę sił natury, kosmosu i historii. Groźny żywioł morski postaciuje tu zawirowania historii, którym poddany jest dryfujący wrak korwety symbolizującej Polskę; a ponad okrętem rozciąga się obsypane gwiazdami niebo odsyłające w sferę mistyki. W niektórych kompozycjach Ruszczyca przewagę zyskuje walor dekoracyjności; w "Bajce zimowej" (1904) koronki ośnieżonych gałęzi tworzą skomplikowany, płaski ornament. Intymność domowego wnętrza, natomiast, sugestywnie oddają widoki mieszczańskiego salonu w obrazach "Biały mazur" (1905), "Wnętrze z Bohdanowa - kantorek" (1906) i "Wnętrze z Włoch pod Warszawą" (1906).

Ferdynand Ruszczyc

Na gruncie grafiki artystycznej Ruszczyc podejmował eksperymenty z barwną akwatintą i dwubarwnym linorytem; był ponadto pionierem w dziedzinie fluoroforty, wykonując syntetyczne pejzaże o wąskiej gamie kolorystycznej.
 

Ferdynand Ruszczyc - Bajka Zimowa

Ten wybitny malarz epoki modernizmu, urodzony w 1870 roku w Bohdanowie koło Wilna, tamże zmarł w 1936 roku.

Fernand Khnopff

Fernand Khnopff

Fernand Khnopff ( ur. 12 września 1858 w Grembergen, zm. 12 listopada 1921 w Brukseli ) – belgijski malarz symbolista, grafik i rzeźbiarz. Urodzony we Wschodniej Flandrii, w zamożnej rodzinie sędziów, która była częścią wysokiej burżuazji od pokoleń. Khnopff dorastał w Brugii. Jego wspomnienia z dzieciństwa w średniowiecznej Brugii będą odgrywać znaczącą rolę w jego późniejszej pracy. Rozpoczął studia na Wydziale Prawa w Brukseli, które wkrótce porzucił na rzecz studiowania w Académie des Beaux-Arts. Tam studiował pod okiem Mellery Xaviera, który nauczył go postrzegać malowanie, jako dochodzenie w rozumieniu ukrytym w "Soul of Things". W 1877 r., podczas wizyty w Paryżu odkrył pracę Delacroix, Gustave Moreau i  stowarzyszenia artystycznego, założonego w Londynie w 1848 roku przez studentów The Royal Academy of Art: zwanym Prerafaelici (szczególnie Rossetti i Burne-Jones). Wpływ tych malarzy miał zasadnicze znaczenie na powstanie jego grafik i rzeźbiarstwa.




Fernand Khnopff - I Zablokować Moje Drzwi Na Siebie

Zrezygnował ze studiów prawniczych i rozpoczął naukę malarstwa na Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Brukseli ( 1876 ). Po powrocie do Belgii, był jednym z 20-stu założycieli w 1883 roku "Groupe des XX" i był podziwiany zarówno przez malarzy i poetów. Emile Verhaeren pisał entuzjastycznie o nim w La Jeune Belgique i początkowo reszta prasy dołączyła opiewając jego twórczość i chwaląc jego malarstwo, choć raczej wolą jego portrety dzieci i krajobrazy. Trzy lata później porzucił Akademię i przeniósł się do Paryża. Po raz pierwszy zaprezentował swoje prace publicznie w Brukseli w 1881. Zajmował się także projektami dekoracji i kostiumów, grafiką i rzeźbą. Niezadowolony z braku duchowych treści w malarstwie impresjonistów Khnopff rozwinął styl łączący realistyczne przedstawianie z oddaniem tajemniczych stanów umysłu. Malował obrazy pełne nastroju izolacji i wyciszenia.

Fernand Khnopff - Sztuka Albo Pieszczoty

W 1892 roku wystawiał w Paryżu w pierwszym Salon de la Rose + Croix, za namową swojego nowego przyjaciela, Josephin Péladan. Jednak ta przyjaźń przyniosła mu tylko kłopoty ze stowarzyszeniem 'dwudziestu', niektórzy członkowie nie dażyli szacunkiem Rose + Croix. Był przyjacielem takich poetów w Belgii, jak Georges Rodenbach i Grégoire Le Roy, którego niektóre książki zilustrował. Od tego symbolizmu poezji wziął niektóre tematy: milczenie, samotność, tajemniczość i opuszczone miasta. Już za życia był niemal kultowa postacią, tworząc osobowość dla siebie, jako dandysa cenionego w kręgach społeczeństwa. Dostał Order Leopolda w uznaniu zasług dla malarstwa, ale mimo to był wyjątkowo zamkniętym artystą.

Fernand Khnopff

Realizm nie był wystarczający dla niego: twierdził, że sztuka musi sugerować istotną tajemnicę widocznych faktów i fasad.

Fernand Khnopff - Tajemnica

Izolacja i introspekcja są tutaj tematami z nutą hipnozy i okultyzmem sugerowanym przez popiersie Hypnos i małym złotym ornamentem, który wisi na łańcuchu przed kobietą. Spirytyzm i wykorzystanie mediów, by muc skontaktować się z martwymi, podczas transu hipnotycznego było bardzo popularne w od roku 1890 i u Khnopffa można odnaleźć motywy nawiązujące do tych praktyk. Właściwie w całej jego twórczości to jest obecne.

Fernand Khnopff - Portret Marguetite Khnopff

 W około 1900 został właściecielem domu, zbudowanego z własnych planów. Był on, jak jeden z obiektów w obrazach, dom z marzeń, z fałszywych okien.
Link do strony opisującej domostwo. http://translate.google.com/translate?hl=pl&sl=en&u=http://www.artmagick.com/pictures/artist.aspx%3Fartist%3Dfernand-khnopff&prev=/search%3Fq%3Dfernand%2Bkhnopff%26hl%3Dpl%26biw%3D1280%26bih%3D706

Fernand Khnopff - Portret Gabrielle Braun

Bibliografia

• M. Wallis, 1974: Secesja. Wydanie II. Wydawnictwo Arkady, Warszawa.

Arnold Böcklin

Arnold Böcklin - Autoportret ze śmiercią grającą na skrzypcach

Arnold Böcklin ( ur. 16 października 1827 w Bazylei, zm. 16 stycznia 1901 w Fiesole ) – szwajcarski malarz. Jego twórczość wywarła duży wpływ na rozwój symbolizmu na świecie. Zasłynął mrocznymi i nader tajemniczymi obrazami scen i miejsc, w których niemal wszystko miało swoje ukryte znaczenie: często alegoryczne, czasami paraboliczne, jeszcze kiedy indziej - nie do końca jednoznaczne. Malował głównie fantastyczne pejzaże przeniknięte niesamowitą senną atmosferą, często zaludnione przez mityczne stwory, nimfy, najady, trytony.

Arnold Böcklin - Wyspa Umarłych ( III )

Sporo od niego czerpali niemieccy symboliści przełomu XIX i XX wieku, jego ślady odnaleźć można u późniejszych surrealistów, a nawet w muzyce: poemat symfoniczny Siergieja Rachmaninowa - Wyspa Umarłych został wyraźnie zainspirowany wspaniałym obrazem Bocklina z 1880 roku o tym samym tytule.

Czasami, patrząc na tę Wyspę, na jej zatoczkę i strzeliste czarne cyprysy, myślę o wszystkich tych łodziach, w których kiedyś przeprawiamy się cicho przez rzekę, w cień drzew. O wodzie, która srebrzyście rozpryskuje się w ciemności pod ciężkimi wiosłami naszego Charona. O wszystkich, których zostawiamy za plecami i których głosy dawno już umilkły w oddali: o wszystkim, co w świetle księżyca zaczyna wyłaniać się przed nami i co zaczyna wyciągać do nas swe zimne ręce. Powstało aż 5 wersji tego niezwykłego dzieła. Pierwotnie Bocklin zatytułował ten temat jako ‘Miejsce Spokoju’, ale powszechnie przyjął się inny - ten, pod którym dzisiaj znamy ów cykl obrazów. Poza wymiarami obrazu, poszczególne wersje różnią się kolorystyką, detalami skał i usytuowaniem łodzi w stosunku do przystani wyspy. Być może też postaciami?

Arnold Böcklin - Święty Gaj

W latach 1845 - 47 uczęszczał do Akademii w Düsseldorfie. W tym czasie malował sceny w Alpach szwajcarskich, wykorzystując efekty świetlne i dramatyczne widoki subiektywnie do projektu, emocjonalne nastroje tamtejszych krajobrazów. W 1848 roku ta romantyczna introspekcja ustąpiła plenerom (open-air) obiektywizmu, a pod jego wpływem byli Camille Corot, Eugene Delacroix i malarze szkoły Barbizon podczas podróży do Paryża. Trwało to od lutego do czerwca, wówczas Böcklin powrócił do Bazylei, a z powodu trwałej nienawiści i odrazy do współczesnej Francji, wrócił do malowania ponurych scen gór.



Arnold Böcklin - Kościół

W 1850 Böcklin znalazł swą mekkę w Rzymie i natychmiast jego obrazy zostały zalane ciepłym słońcem włoskiego 'klimatu'. Są wypełnione bujną roślinnością, południowym jasnym świetłem rzymskiej Kampanii, pełne starożytnych ruin i samotnych pasterzy, nimf pożądliwych. Te mitologiczne postacie zamiast krajobrazów stają się głównym tematem Böcklina, jak kiedyś takie inspiracje, jak Pan Syrinx i Dążenie (1857) Czynił to, aby wyrazić polaryzację życia: ciepłymi kontrastami słońca w chłodnym, wilgotnym cieniu, gdzie jasność kobiecej duchowości kontrastuje z mroczną zmysłowością człowieka. 

Arnold Böcklin - Na Bagnach Pontine

Kiedy Böcklin powrócił do Bazylei, do jego włoskiej żony. Tam ukończył obraz, który przyniósł mu sławę. Król Bawarii nabył go w 1858 roku:  " Pan w Sitowiu ", to wizerunek greckiego boga, falliczny, z którym artysta się identyfikuje. W latach 1860 - 62 wykładał na Akademii Sztuk Pieknych w Weimarze, zanim powrócił do Rzymu. Wezwany do Bazylei w 1866 roku, malował freski i modelowane groteskowe maski do elewacji Muzeum w Bazylei.

 Böcklin zamieszkiwał we Florencji od 1874 do 1885 roku i to był jego najbardziej aktywny okres w życiu. Kontynuował zgłębianie damsko-męskich antytez i malował sceny religijne, alegorie uprawnień natury i studia nastrojowe losu człowieka. Przestał pracować z olejami i zaczął eksperymentować z temperą i innymi mediami, aby uzyskać powierzchnię malarską wg zamierzeń jego 'pędzla'.

Arnold Böcklin - Odyseusz i Polifem

Malarstwo  Arnold'a Böcklin'a miało też znaczny wpływ na surrealistycznych malarzy takich jak Max Ernst i Salvador Dali oraz też Giorgio de Chirico. Otto Weisert zaprojektował krój czcionki w stylu secesyjnym w 1904 roku i nazwał ją "Arnold Böcklin", na jego cześć. Obrazy Böcklin'a, zwłaszcza " Isle of the Dead ", zainspirowało kilku kompozytorów późnego romantyzmu. Siergiej Rachmaninow i Heinrich Schulz-Beuthen skomponował oba złożone poematy symfoniczne natchnione jego malarstwem, ktłóre powstały po śmierci artysty. W 1913 roku Max Reger komponuje zestaw czterech "Tone Poems", również po  śmierci Böcklina, której trzecia część zatytuowana jest "Isle of the Dead" ( inne, to "Pustelnik grający na skrzypcach", "Muzyka Fal" i "Bacchanal" ). Drugą symfonię, Hans Huber zatytułował "Böcklin-Sinfonie". Wszystkie te dzieła są zainspirowane artystą i jego obrazami. Rachmaninow inspirował się także Böcklinem i jego obrazem "Powrót", pisząc Preludium h-moll op. 32, No. 10. 32, nr 10. [3][4]. Adolf Hitler lubił twórczość Böcklina, posiadał 11 jego obrazów. Marcel Duchamp, pytany kto jest jego ulubionym malarzem, kontrowersyjnie nazywa siebie Arnoldem Böcklinem, jako że to właśnie on miał istotny wpływ na jego sztukę. Czy Duchamp był poważny w tym twierdzeniu, jest wciąż dyskutowane. HR Giger jest twórcą obrazu o nazwie "Hommage do Boecklin", opartym na "Isle of the Dead".

Arnold Böcklin - Lamenty Marii Magdaleny




Böcklin przez następne 7 lat przebywał głównie w Szwajcarii, od czasu do czasu podróżując do Włoch. Wiele energi poświęcił na projektowanie samolotu. W wyniku wypadku w 1892 roku, wrócił do Włoch i kupił willę w Fiesole. Tam zmarł 16 stycznia 1901 roku. Wiele z jego późnych prac przedstawia koszmary wojny, zarazy i śmierci.